Jeśli wyznajemy grzechy swoje, wierny jest Bóg i sprawiedliwy i odpuści nam grzechy.
1 List Jana 1,9
WYZNANIE GRZECHÓW – TO MUSI WYPŁYWAĆ Z SERCA! (część 9, kontynuacja)
Czy szczerze wyznajesz swoje grzechy?
Kolejną osobą opisaną w Słowie Bożym, która wyznała swój grzech był Judasz Iskariot.
Po tym jak Judasz Iskariot pocałunkiem wydał swego mistrza wrogom, rozpoczął się ciąg szybko po sobie następujących wydarzeń. Już następnego ranka najwyższy sąd żydowski skazał Syna Człowieczego w niesprawiedliwym, pośpiesznym procesie na śmierć. Takiego obrotu sytuacji Judasz się nie spodziewał. Dlatego też zwrócił zapłatę za zdradziecki czyn arcykapłanom i uczonym w Piśmie i zawołał: „Zgrzeszyłem, wydając krew niewinną” (Mat. 27,4).
Z pewnością było to słuszne, że Judasz Iskariot przyznał się do winy i ogłosił Pana Jezusa niewinnym. Ale zabrakło tu decydującej rzeczy:
- Judasz okazał skruchę dopiero wtedy, gdy Jezus został skazany (Mat. 27,3). Był przerażony konsekwencjami swojego czynu, ale nie zrozumiał, jak potwornie bezduszna była jego zdrada. Nie pokutował prawdziwie. Zauważyć można było jedynie u niego „smutek światowy”, który prowadzi do śmierci, lecz nie było w nim „upamiętania ku zbawieniu” (2 Kor. 7,10).
Kiedy Judasz przekazał zapłatę otrzymaną za zdradę swoim bezdusznym zleceniodawcom, powiesił się (Mat. 27,5). Koniec „syna zatracenia” (Jan 17,12) podkreśla, że przeszedł on do wieczności obciążony winą i niepojednany z Bogiem.
(ciąg dalszy jutro)